ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
...........Επιμέλεια σελίδας: Πέτρος Αϊβαλής - τηλ. επικ.: 210 8656.731 & ηλεκτρονική αλληλογραφία: petrosaivalis@gmail.com *
«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».
Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)
γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

Παρασκευή, 31 Δεκεμβρίου 2010

Προσωπικές κρίσεις για ένα θέατρο της κρίσης


Απολογισμός
Δεν χωρεί εδώ πολλή πρωτοτυπία: αρχή και βασικός παράγοντας διαμόρφωσης της περσινής θεατρικής χρονιάς αποτέλεσε η γνωστή σε όλους «κρίση». Η περίπτωση θυμίζει την ιστορία του ψεύτη βοσκού. Για ένα θέατρο, που έφτασε αισίως τις 350 παραστάσεις -από ό,τι υπολογίζουμε, γιατί κανείς δεν ξέρει ακριβώς...-, με μόνιμη επωδό τη συντελεσμένη «κρίση», η αληθινή κάποτε έλευσή της δίνει στην παρατήρηση εκτός από δραματικότητα και ένα στοιχείο ειρωνείας.
«Θείος Βάνιας» του Τσέχοφ«Θείος Βάνιας» του ΤσέχοφΩστόσο, αν η οικονομική κρίση ήταν αυτή που οδήγησε στις έκτακτες συνεργασίες, στους μονολόγους, στις αφαιρετικές σκηνογραφίες και στα τόσα άλλα της ανάγκης και του φιλότιμου, η ίδια αυτή κρίση πάλι -όχι στην οικονομική αλλά στην κοινωνική της διάσταση- πιθανόν να καθορίσει και το μέλλον της ελληνικής παραγωγής. Γιατί σε αντίθεση με άλλους τομείς, η κρίση αποτελεί ιδανικό λίπασμα για την τέχνη. Φέρνει μαζί της την κριτική της παλιάς τάξης, την ώσμωση των νέων δυνάμεων, την πολεμική που οδηγεί σε νέες φόρμες.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον κρίσης (και αναμονής), παραθέτω εν είδει απολογισμού μερικές -σύντομες και πολύ προσωπικές- ματιές στη χρονιά που πέρασε.
Ηθοποιοί μόνοι στη σκηνή
Προφανώς σαν αποτέλεσμα της κρίσης, ποτέ άλλοτε στο παρελθόν το ελληνικό θέατρο δεν διέθετε τόσους μονολόγους, ακόμα και σε μια περίοδο που δεν ανθεί ο παλιός «πρωταγωνισμός», που έθρεφε κάποτε τον μοναχικό ηθοποιό στη σκηνή. Γενικά ο μονόλογος θεωρείται από τους κριτικούς δείγμα ρεπερτοριακής αμηχανίας. Ωστόσο δύσκολα αντιστέκεται κάποιος στη γοητεία τους. Φέτος είδαμε πολλούς και καλούς. Μεταξύ αυτών, στο Μεταξουργείο ο «Μαράν Αθά» του Θωμά Ψύρρα, με κυρίαρχη επί σκηνής τη Γιασεμί Κηλαηδόνη. Και στο απέναντι, από Μηχανής, η Ελένη Κοκκίδου στο πρόσωπο της Πανωραίας από το βιβλίο του Χρονά «Η γυναίκα της Πάτρας».
Κλασικό και νεότερο ξένο θέατρο
Το θέατρό μας, όπως κάνει σταθερά τα τελευταία χρόνια, έδωσε και φέτος τα διαπιστευτήρια του στον Τσέχοφ. Ξεχωρίζουν εδώ μία καθυστερημένη συνάντηση και μία ανατροπή: στο θέατρο της Οδού Κεφαλληνίας ο «Βυσσινόκηπος» αποδόθηκε από τον Στάθη Λιβαθινό -και πολλοί συνειδητοποίησαν μόλις τότε πως ο σκηνοθέτης δεν είχε διδάξει ποτέ πριν τον Ρώσο κλασικό. Και την ίδια στιγμή, η Κεντρική Σκηνή του Εθνικού δεξιώθηκε μέσω του Γιάννη Χουβαρδά έναν ριζοσπαστικό φορμαλιστικά «Θείο Βάνια». Το θέατρό μας φαίνεται πως δεν ακολουθεί τον Τσέχοφ -τον ανακαλύπτει εκ νέου.
Πάντως, το Εθνικό κινήθηκε και φέτος στην πορεία ενός θεάτρου ρεπερτορίου με εικονοκλαστικό οίστρο: ένα Εθνικό στοχευμένο στο να θέλγει και να προκαλεί ταυτόχρονα τους θεατές. Βασική παράμετρος στο πρόγραμμά του η μετάκληση ξένων σκηνοθετών: Πρώτα το «Λεόντιος και Λένα» του Μπίχνερ από τον Λοράν Σετουάν και έπειτα η «Κυρία από τη θάλασσα» από τον Ερίκ Στούμπε, δύο λιτές και ουσιώδεις προσεγγίσεις των κλασικών κειμένων.
Η μεγάλη ωστόσο καλλιτεχνική επιτυχία, όσον αφορά το ξένο ρεπερτόριο, ήλθε από τον Θωμά Μοσχόπουλο, με τη «Δωδέκατη Νύχτα» του Σέξπιρ στο θέατρο «Αλίκη». Ο Μοσχόπουλος επιχείρησε την απροσδόκητη ανταλλαγή υλικού μεταξύ της κλασικής κωμωδίας και της εμβληματικής για τη δεκαετία των '60 φάρσας του Ορτον «Τι είδε ο Μπάτλερ».
Συγκρατώ δύο ακόμη αποκτήματα από το ξένο θέατρο: «Το ύστατο σήμερα» του Χάουαρντ Μπάρκερ, που έδωσε την αφορμή για τη συνάντηση του Λευτέρη Βογιατζή με τον Δημήτρη Ημελο στο ανακαινισμένο Θέατρο της Οδού Κυκλάδων. Και την «Chunga» του Βάργκας Λιόσα, που αναγεννά την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη στα καθαρά ύδατα του ρεαλισμού. Και ίσως ένα ακόμα συμπληρωματικό σχόλιο για μια εκπρόσωπο της νεότερης γενιάς: η Κατερίνα Ευαγγελάτου προχωρεί ένα βήμα προς την ωριμότητα με την «Ισπανική Τραγωδία» του Κιντ στο Αμφί-Θέατρο.
Αρκούν αυτά; Μάλλον όχι. Πολλοί βιάστηκαν να διαπιστώσουν μια κούραση στην ανανεωτική πτέρυγα του θεάτρου μας. Τη στιγμή μάλιστα που η παλιά φρουρά αντεπιτίθεται διατεταγμένα. Πράγματι, πέρυσι είδαμε πολλές και καλές παραστάσεις, από αυτές που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν «συμβατικές». Οπως την αξιόλογη «Φθινοπωρινή Ιστορία» του Αρμπούζοφ στο «Αλμα», με την εμπειρία του Γιώργου Μιχαλακόπουλου και την ικανότητα της Κατερίνας Μαραγκού σε ρόλους υποδόριας συγκίνησης. Ή τον «Αμπιγέρ» του Ρόλαντ Χάργουντ στο «Κάππα», με τον Γιώργο Κωνσταντίνου να προχωρεί σε μια κατάθεση της συνολικής πορείας του στο θέατρο.
Και για να τριτώσει το κακό, ήλθε μια μετάκληση στο «Παλλάς» για να θυμίσει τον πήχυ που πρέπει να περνά μια σύγχρονη παράσταση. Η «Οπερα της πεντάρας» του Μπρεχτ από το Μπερλίνερ Ανσάμπλ, σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ουίλσον μάς έκανε να τρίβουμε τα μάτια μας. Εντέλεια μέσων, ισορροπία φόρμας και περιεχομένου, σπουδαίες ερμηνείες. Αποκάλυψη.
Ελληνική δραματουργία
Παλιά και νεότερη μυθολογία του ελληνισμού: η αδιαφιλονίκητη υπεροχή της Λυδίας Κονιόρδου στην ερμηνευτική αναβίωση του αρχαίου δράματος έδωσε στις «Τρωάδες» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, σε διδασκαλία Βαγγέλη Θεοδωρόπουλου, τη βαρύτητα καλλιτεχνικού γεγονότος. Την ίδια στιγμή το Εθνικό σημείωσε τη μεγαλύτερη επιτυχία του στο Rex με το «Τρίτο στεφάνι» του Ταχτσή. Η διασκευή των Σταμάτη Φασουλή και Θανάση Νιάρχου μετέφερε στη σκηνή την αλυσίδα των γενεών, που σέρνει μαζί της ενοχές, διαψεύσεις και οράματα.
Ελληνες συγγραφείς με προοπτική: Πρώτα το «Μάτια τέσσερα» του Γιάννη Τσίρου στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης. Και έπειτα, η «Πάχνη» από τους Κωνσταντίνο και Αντώνη Κούφαλη στο «Πορεία».
Και μερικές επιπρόσθετες παρατηρήσεις για το ελληνικό ρεπερτόριο. Η πρώτη αφορά την επιστροφή στη φαρσοκωμωδία: στην επανάληψη του «Μπακαλόγατου» προστέθηκαν η «Χαρτοπαίχτρα» στο Πόρτα και το «Στραβόξυλο» στο «Γκλόρια». Η δεύτερη αναφέρεται στην επάνοδο της Επιθεώρησης, με σημαντικό αριθμό παραγωγών. Η κρίση φαίνεται πως πηγαίνει τον κόσμο στο είδος που κατά παράδοση την ξορκίζει, είτε μέσω της φυγής είτε μέσω της σάτιρας.
Ερευνητικό θέατρο
Αρκεί μια παρατήρηση: υπάρχει πολύ από αυτό, έστω και χωρίς τη συστηματικότητα που θα προσδίδαμε σε μια «κίνηση». Εκτός πάντως από τις νεανικές ομάδες που το εκπροσωπούν, ώριμοι σκηνοθέτες έδωσαν δείγματα εργασίας: Πρώτα ο Δημήτρης Λιγνάδης στο «Συμπόσιο - Περί Ερωτος», στο «Θησείον», με βάση το πλατωνικό Συμπόσιο και τη νοσταλγία μας για φωνές ιδανικές. Και έπειτα ο Μιχαήλ Μαρμαρινός, στο ίδιο θέατρο, με τη δική του εκδοχή για την «Ακρόπολη» του Γκροτόφσκι. Ακολουθώντας τη δική του πορεία, ο Θόδωρος Τερζόπουλος παρέδωσε στο Αττις την είσοδο στον ελλειπτικό πολιτικό λόγο του Μίλερ και στην τάφρο του Εμφυλίου με το «Μάουζερ».
Από τους νεότερους σταχυολογώ: Την Ομάδα Ασκηση του Περικλή Μουστάκη να δοκιμάζει πίσω από το Πάντειο τα όρια της υποκριτικής με τις «Επισκέψεις». Και την ενδιαφέρουσα δράση του Εθνικού στον Κεραμεικό. Ανάμεσα στους φιλοξενούμενους του Group Hostel, οι Vasistas με το «Phobia: Ενα θέαμα», οι Blitz με το «Guns», η ομάδα Χώρος με το «Recycle» αλλά και η επιμελημένη προσπάθεια της Ομάδας 1272 με το «Ερρίκος, Εδουάρδος, Ριχάρδος» σε σκηνοθεσία Γιάννου Περλέγκα και Γιώργου Γάλλου. Από κοντά και άλλες αξιόλογες προσπάθειες που συνδέονται, πάλι, με τον Τσέχοφ: Ο «Ιβάνοφ» από τους Grasshoper, ο «Γλάρος» της ομάδας Pequod. Και η επίκαιρη σε ύφος και διάθεση εργασία της ομάδας Nova Melancolia.
Από εκεί και πέρα, γνώρισμα της χρονιάς αποτέλεσε η άνοδος των οφ-φεστιβάλ, σαν κίνηση συνασπισμού απέναντι στο συστηματικό, επιχορηγούμενο θέατρο. Η αντίδραση μεγαλώνει και οδηγεί στο συγκερασμό τάσεων και σε παρεμβατικές ενέργειες (όπως η «κίνηση Μαβίλη»). Αναμένουμε να δούμε την εξέλιξή τους.
Ελληνικό Φεστιβάλ
Η οικονομική κρίση το οδήγησε σε περικοπές. Ακόμα και έτσι όμως, ευτύχησε για μια ακόμη χρονιά να επιδείξει την κυρίαρχη, θεσμική θέση του στον χώρο. Κυρίως αυτό: μπόρεσε να παρακινήσει τους θεατές του. Τους προκάλεσε με την πρόταση του Βαρλικόφκσι στο «Λεωφορείο ο πόθος» του Τένεσι Ουίλιαμς, δοκίμασε τα όριά τους με τη δωδεκάωρη μεταφορά των «Δαιμόνων» του Ντοστογιέφσκι από τον Στάιν, παρακίνησε την πολιτική τους ευαισθησία με τον «Προμηθέα στην Αθήνα» από τους Ρίμινι Πρότοκολ στο Ηρώδειο.
Από τις ελληνικές παραγωγές ευχάριστη διαπίστωση ήταν οι «Αγγελοι στην Αμερική» του Κούσνερ, σε σκηνοθεσία Νίκου Μαστοράκη, οι Blitz στο «Cinemascope», οι Παραλογές των Sforaris... Η συνεργασία του Λευτέρη Βογιατζή με τον Δημήτρη Δημητριάδη στον «Τόκο», στην Πειραιώς, προκάλεσε την κινητοποίηση πολλών θεατρόφιλων, σαν πρόταση όμως έμεινε τελικά μάλλον μετέωρη.
Φέτος ο Γιώργος Λούκος έδωσε πίσω στην Επίδαυρο κάποια από τα λαϊκά της ερείσματα. Διακρίθηκαν ωστόσο και εδώ ρηξικέλευθες οπτικές: «Ορέστης» του Εθνικού από τον Χουβαρδά, «Οθέλλος» της Σαουμπίνε από τον Οστερμάγερ... Ο τελευταίος επισημοποίησε την είσοδο του Γερμανού σκηνοθέτη στο θέατρο της Επιδαύρου, δικαιώνοντας παράλληλα την πρόταση του διευθυντή του Φεστιβάλ για άνοιγμα του θεάτρου στο ξένο ρεπερτόριο.*

Έντυπη Έκδοση 

Τετάρτη, 22 Δεκεμβρίου 2010

50 ΛΕΞΕΙΣ

 ΘΕΑΤΡΟ Βικτώρια 

   Γιορτές... και τι το καλύτερο από το να πάμε σε μια καλή παράσταση στο Θέατρο...  

Κοινωνικό του Μάικλ Γουέλερ
Σκηνοθεσία: Γ. Παλούμπης
Ερμηνεύουν: Μ. Τσιμά, Χρ. Σαπουντζής. Σκην.-κοστ.: Γ. Λυντζέρης. Φωτ.: Β. Κλωτσοτήρας

Στο έργο του 2007, ένα ζευγάρι περνάει μια φοβερή βραδιά αποκαλύψεων την πρώτη φορά που ο 9χρονος γιος τους λείπει από το σπίτι για να κοιμηθεί σ' ένα φίλο του. 


Από 19 Νοεμβρίου 2010 έως 20 Φεβρουαρίου 2011

«Αγάπη. Ανόητη λέξη. Θα έπρεπε να υπάρχουν πενήντα λέξεις για την αγάπη, όπως οι Εσκιμώοι έχουν πενήντα λέξεις για το χιόνι»
Ο εννιάχρονος γιος τους λείπει απ’ το σπίτι - είναι η πρώτη φορά που θα κοιμηθεί σε ένα φίλο του – και ο Άνταμ με την Τζέην ετοιμάζονται να περάσουν τη νύχτα μόνοι τους μετά από πολλά χρόνια. Η προσπάθεια του Άνταμ  να «αποπλανήσει» τη γυναίκα του πριν φύγει για το επαγγελματικό ταξίδι του γίνεται αφετηρία για μια ξέφρενη διαδοχή αποκαλύψεων, μνησικακίας, πάθους και χιούμορ που εξετάζει ένα γάμο της εποχής μας έτοιμο είτε να διαλυθεί είτε να αποκτήσει περισσότερη συμπόνια και κατανόηση...
Οι «50 Λέξεις», η καινούργια δουλειά ενός από τους πιο διορατικούς δραματουργούς της Αμερικής,  σκληρή και εμπνευσμένη, αστεία και τρομακτική ταυτόχρονα, ρίχνει μια βαθιά ματιά στο θεσμό του γάμου, όπως αυτός καθρεφτίζεται στο μακρύ ταξίδι μιας νύχτας ενός ζευγαριού προς την επόμενη μέρα.
Εγραψε ο Μπεν Μπράντλυ των New York Times:
«Δε ξέρω αν θα είχα βρει τόσο συναρπαστικό αυτόν τον παρατεταμένο πολεμικό χορό αν δεν ήταν τόσο άψογα υπαγορευμένος από τις μανιασμένες και αντιφατικές ορμές ανθρώπων που επιζητούν να απωθούν και να μαγνητίζουν ταυτόχρονα».
Ο Michael Weller υποψήφιος για το  βραβείο της Ακαδημίας, απογειώθηκε στην κορυφή του καλλιτεχνικού στερεώματος με το δυνατό αντιπολεμικό δράμα Moonchildren. Η μοναδική φωνή του Weller, συγκινητική και αποκαλυπτική, συλλέγει επαίνους εδώ και  τρεις δεκαετίες σε παραγωγές  ξεχωριστών θεάτρων, όπως το Chicago’s Steppenwolf Theatre Company και το New York’s Circle-in- the Square.
Ο Michael Weller γεννήθηκε το 1942, ζει στο Μπρούκλυν και είναι από τους ιδρυτές του πετυχημένου Mentor Project του Cherry Lane Theatre. Το 2005, η Broken Watch Theatre Company στη Νέα Υόρκη έδωσε το όνομά  του στο θέατρό της «προς τιμή των εκπληκτικών επιτευγμάτων του». Σήμερα, ο Γουέλλερ ανήκει στο διδακτικό προσωπικό του New School for Drama στη Νέα Υόρκη.

Συντελεστές:
Μετάφραση/σκηνοθεσία: Γιώργος Παλούμπης, 
Σκηνικά/κοστούμια: Γιώργος Λυντζέρης,
Φωτισμοί: Βασίλης Κλωτσοτήρας.
Διανομή: Μαρία Τσιμά, Χρήστος Σαπουντζής.



3ης Σεπτεμβρίου 119 και Μαγνησίας 5, Κυψέλη
Τηλ.:               2108233125         2108233125

50 ΛΕΞΕΙΣ
Παραστάσεις: Απόγ: Κυρ. 7.15 μ.μ. Βραδ: Πέμ., Παρ., Σάβ. 9.15 μ.μ.
Εισ.: € 18 & φοιτ.: € 12 (Σάβ.), € 15 (Παρ., Κυρ.), € 12 (εξώστης), € 12 (Πέμ.).
Διάρκεια: 100' 

Σάββατο, 18 Δεκεμβρίου 2010

Ενα βότσαλο στη λίμνη

ΜΕΓΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ σημειώνει φέτος η  κωμωδία των Χρήστου Γιαννακόπουλου - Αλέκου Σακελλάριου «Ενα βότσαλο στη λίμνη», σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου στο Θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ στην οδός Ιπποκράτους 7.


Παίζουν οι: Παύλος Χαϊκάλης, Χάρης Σώζος, Στέλλα Παπαδημητρίου, Νικολέττα Καρρά, Φωτεινή Ντεμίρη, Θόδωρος Ρωμανίδης, Ιωάννα Ασημακοπούλου, Γωγώ Κατσιανάκου.

Ο Παύλος Χαϊκάλης υποδύεται τον ρόλο του Μανώλη Σκουντρή, με σύζυγο την Αριέττα Μουτούση (στο ρόλο της Βέττας) και συνέταιρο τον Χάρη Σώζο (στο ρόλο του Γιώργου).

Το έργο διαδραματίζεται στην Αθήνα του 1952. Ο Επιχειρηματίας Μανώλης Σκουντρής είναι ένας πιστός και καλός σύζυγος. Εχει όμως ένα φοβερό ελάττωμα και αυτό είναι η τσιγγουνιά του.




Θέατρο ΓΚΛΟΡΙΑ

Ιπποκράτους 7
Τηλέφωνο: 210-3609.400

Τρίτη, 14 Δεκεμβρίου 2010

Το πρώτο θέατρο της Αθήνας (1835)


θέατρο..................................γράφει ο Γιώργος Δαμιανός




Το 1835 κατασκευάστηκε το πρώτο θέατρο των Αθηνών επί της οδού Αιόλου, στη θέση που σήμερα βρίσκεται το κεντρικό κτήριο της Εθνικής Τράπεζας. Επρόκειτο για μία πρόχειρη ξύλινη κατασκευή, δίχως σκεπή και με λιγοστά θεωρεία. Το 1836 ο Αθανάσιος Σκοντζόπουλος θα επενδύσει όλη την περιουσία του και θα γκρεμίσει το παλιό παράπηγμα (παράγκα), ενώ στην ίδια θέση θα κατασκευάσει ένα μεγαλύτερο παράπηγμα, αλλά και πάλι χωρίς σκεπή. Η Αιόλου, σε εκείνο το σημείο,  ήταν ένας έρημος χωματόδρομος  (το 1905 θα γίνει ο πρώτος ασφαλτόστρωτος δρόμος της Αθήνας) μακρια από την κατοικημένη πόλη. Το θέατρο, άλλωστε, έπρεπε να είναι μακρια από τους καθώς πρέπει νοικοκυραίους. Οι «οικογενειάρχες» της Αθήνας άκουγαν από τον ντελάλη, που ανήγγειλε  στην αγορά τις παραστάσεις, αλλά στο θέατρο δύσκολα πάταγαν το πόδι τους.
Δεξιά της εισόδου υπήρχε το «εισιτηριοπωλείον», ενώ δύο λαδοφάναρα φώτιζαν την είσοδο του θεάτρου «των οποίων το φως μόλις εξ αποστάσεως 15 βημάτων ήτο ορατόν» (Ν. Λασκαρης). Η πλατεία του θεάτρου ήταν χωμάτινη και αποτελείτο από δεκαπέντε σειρές ξύλινων καθισμάτων. Πίσω από τα καθίσματα υπήρχε αρκετός χώρος για να συνωστίζεται πλήθος ορθίων θεατών. Ακριβώς πάνω από το χώρο των ορθίων βρίσκονταν τα θεωρεία. 
Το κεντρικό θεωρείο ήταν προορισμένο για τη βασιλική οικογένεια και ήταν το μόνο που είχε επένδυση λευκού υφάσματος,  για να καλύπτει τα σανίδια. Σε όλο το υπόλοιπο θέατρο ήταν ορατά τα καφασωτά  σανίδια. Η ορχήστρα, αποτελούμενη από τρία μουσικά όργανα, δε βρισκόταν μπροστά από τη σκηνή, αλλά την είχαν στριμώξει σε κάποιο θεωρείο. Τα σκηνικά ήταν ανύπαρκτα, όπως ανύπαρκτος ήταν και ο φωτισμός. Πολλοί θεατές, μάλιστα, άναβαν τα δικά τους φανάρια, τα οποία  χρησιμοποιούσαν για να βλέπουν στους σκοτεινούς δρόμους. Γι αυτό οι θεατράνθρωποι της εποχής ήταν ιδιαίτερα ευχαριστημένοι στις ξάστερες νύχτες με ολόγιομο φεγγάρι. Μπορεί το θέατρο να ήταν γεμάτο ελλείψεις αλλά το κυλικείο δεν έλειπε. Πωλούσε λουκούμια, γλυκά ταψιού καθώς και νερό.
Το Θέατρο Σκοντζοπούλου θα λειτουργήσει δεκαπέντε μήνες και θα παρουσιάσει 10 πρωτόγνωρα ελληνικά έργα. Εδώ θα ανεβει για πρώτη φορά και η «Βαβυλωνία» του Βυζαντίου. Το Μάιο του 1836 ο δυστυχής Σκοντζόπουλος θα χρεοκοπήσει και το θέατρο θα οδηγηθεί σε αναγκαστικό πλειστηριασμό. Το παράπηγμα θα διαλυθεί και οι δανειστές  θα πάρουν τη ξυλεία του θεάτρου αντί των χρημάτων τους. Ο θεατρικός επιχειρηματίας  Σκοντζόπουλος και νεομάρτυρας του ελληνικού θεάτρου θα πεθάνει πάμφτωχος. Υπάρχουν φήμες ότι κατασκεύασαν το φέρετρο του από τις σανίδες του θεάτρου του.

24grammata.com /θέατρο
Παρόμοια σελίδα : η πρώτη γυναίκα ηθοποιός στην Αθήνα www.24grammata.com/?p=2208

Τρίτη, 30 Νοεμβρίου 2010

"ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ" στο Θέατρο Τέχνης Κάρολου Κουν

ΘΕΑΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ ΚΑΡΟΛΟΥ ΚΟΥΝ-Υπόγειο, Πεσμαζόγλου 5 Αθήνα τηλ. ταμείου 210 3228706


ΤΟ ΔΕΙΠΝΟ

Μπουφίνι Μόιρα
2010-2011




Η οικοδέσποινα (Πέητζ) γιορτάζει την έκδοση του τελευταίου βιβλίου του άντρα της (Λαρς), με καλεσμένους σε δείπνο μια ζωγράφο, έναν επιστήμονα και μια σεξοβόμβα. Η βραδιά διανθίζεται με την άφιξη ενός ξένου που ρίχνει στη πόρτα τους η ομίχλη. Ένας αμίλητος σερβιτόρος, που προσλαμβάνεται μέσω μιας σκοτεινής ιστοσελίδας του ίντερνετ, συμπληρώνει την εικόνα. Το δείπνο της Κόλασης αρχίζει με την «Πρωτογενή Σούπα». 


Η Μόιρα Μπουφίνι έγραψε μια μαύρη κωμωδία - θρίλερ πάνω στην ανερχόμενη μεσοαστική τάξη -την κάτοχο της εξουσίας- που μας οδηγεί τα τελευταία χρόνια, σε περίεργα δείπνα εν μέσω υπαρξιακής και κοινωνικής κρίσης. Με καυστικό και πικρό χιούμορ, που τη μία στιγμή σε κάνει να ξεκαρδίζεσαι στα γέλια και την άλλη να αναπηδάς από τον τρόμο, παρακολουθούμε την οικοδέσποινα, μία γυναίκα μοιραία και φαινομενικά σκληρή να συνθλίβει με φαρμακερές λεκτικές αιχμές τον σύζυγο και τους καλεσμένους της.
 
Διάρκεια: 95 λεπτά
ΥΠΟΓΕΙΟ-Πεσμαζόγλου 5
Σύγχρονο Ρεπερτόριο
Μετάφραση : Γεωργιάδη Μαρλένα
Σκηνοθεσία : Χρονόπουλος Διαγόρας
Σκηνικά : Παπαγεωργακοπούλου Έλλη
Κοστούμια : Παπαγεωργακοπούλου Έλλη
Μουσική : Χρονοπούλου Μαρίνα
Φωτισμοί : Παυλόπουλος Λευτέρης
Διανομή
Πέητζ: Δήμητρα Χατούπη 
Λάρς: Αλέξανδρος Μυλωνάς 
Γουίνη: Μυρτώ Αλικάκη 
Χάλ: Θόδωρος Κατσαφάδος 
Σιαν: Έρρικα Μπίγιου 
Μάικ: Κίμων Φιορέτος 
Σερβιτόρος: Κωστής Καπελώνης
από Πέμπτη 11 Νοεμβρίου 2010
ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ

Πέμπτη και Παρασκευή, ώρα 21.15
Σάββατο, ώρα 18.15 & 21.15
Τετάρτη & Κυριακή, ώρα 20.00












Τιμές εισιτηρίων

€20 
€15 φοιτητικό
€ 10 για νέους έως 25 ετών (εκτός Σαββάτου και Κυριακής)

Ώρες και ημέρες λειτουργίας ταμείου: καθημερινά 10.00- 13.00 και 17.00-22.00

Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου 2010

'Μαύρη κωμωδία' στο θέατρο Μουσούρη


Περιγραφή: Ο Πέτρος Φιλιππίδης σκηνοθετεί μια ευφυή κωμωδία που εξελίσσεται κατά τη διάρκεια μιας διακοπής ρεύματος.

Πληροφοριές περιόδου: Από 14 Οκτωβρίου 2010 * Τετάρτη, 19:30 (λαϊκή απογευματινή) Πέμπτη - Παρασκευή, 21:00 Σάββατο - Κυριακή, 18:00 & 21:00

Τιμή: €25, €18 (Φοιτητικό / λαϊκή απογευματινή), €26 (Σάββατο βράδυ)

Διεύθυνση: Θέατρο Μουσούρη, Πλατεία Καρύτση 7, Αθήνα * Τηλέφωνο: 2103310936 begin_of_the_skype_highlighting              2103310936     

ΠΕΘΑΝΕ ΣΤΑ 86 ΤΟΥ Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΟΥΝΤΑΣ

Ο λεβέντης του ελληνικού σινεµά


Με τη Νόρα Βαλσάµη στην ταινία «Πυρετός  στην άσφαλτο»
Οι περισσότεροι τον ήξεραν επειδή «κρατάει µαχαίρι». Εκείνος όµως έχει λάβει µέρος σε ταινίες των πέντε Οσκαρ και σε δύο που πήραν Χρυσή Σφαίρα. Ποτέ όµως δεν περηφανεύτηκε 
Παιδί του Λαού ο Νίκος Ξανθόπουλος; Γράψε λάθος. Ο Γιώργος Φούντας ήταν και έτσι θα µείνει στην καρδιά µου. Μακριά από εύκολα δάκρυα. Σεµνός, χαµηλόφωνος, ντόµπρος και αφοσιωµένος οικογενειάρχης. Γεννηµένος το 1924, ο παίδαρος που έλειωνε θηλυκές καρδιές τις δεκαετίες του ‘50 και του ‘60, έµεινε µε την ίδια γυναίκα – τη (χορεύτρια) Χρυσούλα Ζώκα µε τις απίστευτες γάµπες – από το 1954, δηλαδή 56 χρόνια. Σας είπα... Απίστευτος. 


Υστερα από τις θρυλικές εµφανίσεις του στη «Στέλλα» του Μιχάλη Κακογιάννη (1955), «Ποτέ την Κυριακή» του Ζυλ Ντασσέν (1960), «Τα κόκκινα φανάρια» του Βασίλη Γεωργιάδη (1961) 

και το «Αµέρικα, Αµέρικα» του Ηλία Καζάν (1963), βροχή ήταν οι προτάσεις από ξένες παραγωγές. «Ρε Γιώργο» του λέγανε «µάθε επιτέλους αγγλικά να κάνεις καριέρα στην Αµερική». Τρελός ήταν. Το µόνο που επιθυµούσε η καρδούλα του ήταν η γυναίκα του, το αγόρι του, οι φίλοι και λίγο κρασί σε κάποια ταβέρνα της γειτονιάς! Εχουµε και λέµε λοιπόν. Τρία Οσκαρ ο «Ζορµπάς». Ενα το «Ποτέ την Κυριακή», ένα το «Αµέρικα, Αµέρικα», υποψήφια καλύτερης ξενόγλωσσης παραγωγής τα «Φανάρια», Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ξενόγλωσσης η «Στέλλα». Το ίδιο και το «Κορίτσι µε τα µαύρα». Εχουµε ακόµα και λέµε, ηθοποιός µε σκηνοθέτες πολλών αστέρων: Ντασσέν, Κακογιάννης, Καζάν, Κούνδουρος, Γεωργιάδης, Γλυκοφρύδης. Λεβεντόπαιδο µε τα όλα του. Το 1973 σε µια τηλεοπτική σειρά µε τον τίτλο «Η Κατοχή» παίζει µαζί µε τους Κουρτ Γιούργκενς, Μαρία Σελ και Κλάους Κίνσκι. Ολοι γερµανόφωνοι.

Υστερα από µερικά επεισόδια, παίρνει το καπελάκι του και φεύγει. «∆εν µπορούσα να παίζω σε ένα σίριαλ που δείχνει Γερµανούς να σώζουν Ελληνόπουλα στην Κατοχή». Τόσο ήταν το ανάστηµα του Φούντα. Από το Μαύρο Λιθάρι της Παρνασσίδας. 

Του 1925. Σπουδάζει θέατρο στο Ωδείο Αθηνών, µε δάσκαλο τον Αιµίλιο Βεάκη. Παίζει στους θιάσους της Κατερίνας και της Καλουτά. Οµως το σινεµά τον κερδίζει και έτσι το θέατρο προς το παρόν το εγκαταλείπει. Θα επιστρέψει αργότερα. «Πρέπει να βάλω ένσηµα, να κερδίσω µια αξιοπρεπή σύνταξη». Πρώτη του κινηµατογραφική εµφάνιση στη «Νεκρή Πολιτεία» του Φρίξου Ηλιάδη, το 1951. Αν και στο Ιντερνετ αναφέρεται ότι συµµετείχε και στα «Χειροκροτήµατα» του Γιώργου Τζαβέλλα το 1944 για τον Αττίκ µε Ζινέτ Λακάζ, Χορν, Αλεξανδράκη. Τελευταία του εµφάνιση το 1993 στο τηλεοπτικό «Γόβα στιλέτο». Τελευταία του κινηµατογραφική στο «Κορίτσι της Μάνης» µε την Αντζελα Γκερέκου του 1986. Με δύο (ελληνικά) βραβεία ερµηνείας. Το πρώτο «Με τη λάµψη στα µάτια» (1966) του Πάνου Γλυκοφρύδη. Με Ανέστη Βλάχο, Γιάννη Φέρτη, Ξένια Καλογεροπούλου, Λαυρέντη ∆ιανέλλο και Ζώρα Τσάπελη. Το δεύτερο «Πυρετός στην άσφαλτο» του Ντίνου ∆ηµόπουλου σε σενάριο Νίκου Φώσκολου µε Τζένη Ρουσσέα, Νόρα Βαλσάµη, Φαίδωνα Γεωργίτση. 

Του ∆ηµήτρη ∆ανίκα

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: στην εφημ. Τα ΝΕΑ Δευτέρα 29 Νοεμβρίου 2010

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ζωή ποδήλατο' στο Θέατρο Ακάδημος

 * Παραστάσεις: Τετάρτη, 19:30 * Πέμπτη, 21:30 * Παρασκευή, 21:30  Σάββατο, 18.30 & 21.30 Κυριακή, 18.30 & 21.3

Μια από τις τρεις καλύτερες φάρσες της Αγγλίας του Ντέιβ Φρίντμαν, σε διασκευή και μετάφραση του Βασίλη Τσιβιλίκα αναεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου Ακάδημος.

 ....για την παράσταση....

Σ'ένα ερειπωμένο ξενοδοχείο της "Βάλια Κάλντα" ανυποψίαστοι τουρίστες στην περίοδο των Απόκρεω, ζουν "ασύλληπτες" καταστάσεις. Σ'αυτή την απρόσμενη ζεστή κοιλάδα, ο καθένας από εμάς μπορεί να εντοπίσει τη δική του "ζωή ποδήλατο" σε διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, που μέσα από την πλοκή του έργου, τις ατάκες αλλά και τα "πονηρά" τραγούδια της Αποκριάς μπορεί να βρει τη δική του κάθαρση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει.
Πρωταγωνιστούν: Βασίλης Τσιβιλίκας, Πασχάλης Τσαρούχας, Χρύσα Κοντογιώργη, Πάνος Σταθακόπουλος, Φαίη Ζαφειράκου, Γιάννης Παπαθανασίου και η Δήμητρα Παπαδήμα.