ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ
...........Επιμέλεια σελίδας: Πέτρος Αϊβαλής - τηλ. επικ.: 210 8656.731 & ηλεκτρονική αλληλογραφία: petrosaivalis@gmail.com *

~

 my-tips-collection
"O άνθρωπος πρέπει κάθε μέρα ν᾽ακούει ένα γλυκό τραγούδι, να διαβάζει ένα ωραίο ποίημα, να βλέπει μια ωραία εικόνα και, αν είναι δυνατόν, να διατυπώνει μερικές ιδέες. Αλλιώτικα χάνει το αίσθημα του καλού και την τάση προς αυτό...". Γκαίτε.
«Πολιτεία που δεν έχει σαν βάση της την παιδεία, είναι οικοδομή πάνω στην άμμο».
Αδαμάντιος Κοραής (1748 – 1833)
γιατρός και φιλόλογος, από τους πρωτεργάτες του νεοελληνικού διαφωτισμού.

Παρασκευή, 28 Οκτωβρίου 2016

Βέμπο-Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του - από την αγαπημένη μας τραγουδίστρια Σοφία Βέμπο





Στίχοι: Γιώργος Θίσβιος
Μουσική: Θεόφραστος Σακελλαρίδης Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του
και τη σκούφια την ψηλή του,
μ' όλα τα φτερά,
και μια νύχτα με φεγγάρι
την Ελλάδα πάει να πάρει,
βρε, το φουκαρά!

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Τον τσολιά μας τον λεβέντη
βρίσκει στα βουνά
και ταράζει τον αφέντη
τον μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,
με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω.

Αααααααααααααχ.

Ξεκινάει την άλλη μέρα,
μα και πάλι ακούει "Αέρα"
από τον τσολιά,
δρόμο παίρνει και δρομάκι
και πηδάει το ποταμάκι,
ξέρει τη δουλειά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι από τον τσολιά,
κι όλο στρατηγούς αλλάζει για να βρει δουλειά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,
και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

Αααααααααααααχ.

Στέλνει ο νέος Ναπολέων
μεραρχίες πειναλέων
στο βουνό ψηλά,
για να βρουν τον διάβολό τους
κι ο στρατός μας αιχμαλώτους
τσούρμο κουβαλά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Και οι Κένταυροι οι καημένοι,
βρε τι τρομερό,
νηστικοί, ξελιγωμένοι
πέφτουν στο νερό.

Αχ! Γκράτσι, να μη σε δω Γκράτσι,
γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει.

Αααααααααααααχ.

Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους
κι από μας και τους συμμάχους
τρώνε τη κλωτσιά,
και χωρίς πολλές κουβέντες
μπήκαν Έλληνες λεβέντες
μεσ' τη Κορυτσά.

Ωωωωωωωωωωωωωχ.

Μέσα στ' Αργυρόκαστρο εμπήκε το χακί
και σημαία κυματίζει τώρα Ελληνική,
Αχ! Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο,
γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω.

Και 'πάθαν οι καημένοι
μεγάλη συμφορά,
κι η Ρώμη περιμένει
κι εκείνη τη σειρά.

Αααααααααααααχ.

«Γιώργος Σεβαστίκογλου- αγωνιστής του θεάτρου και της ζωής», ένα βιβλίο-ντοκιμαντέρ βιωμάτων




 Π όσος αγώνας, πόσος κόπος, πόσο πάθος, πόση προσφορά, αναφωνείς τελειώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου «Γιώργος Σεβαστίκογλου - αγωνιστής του θεάτρου και της ζωής», της Κωνσταντίνας Ζηροπούλου, καθηγήτριας θεατρικών σπουδών στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
Μέσα από τις 487 σελίδες του, η συγγραφέας παρουσιάζει την πορεία του από την Κωνσταντινούπολη στην Αθήνα, τη στράτευσή του στην Αντίσταση από τις γραμμές του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου, την εμπλοκή του στον Εμφύλιο, την καταφυγή του στη Σοβιετική Ένωση μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού, τον επαναπατρισμό του στην δεκαετία του '60, την αντίθεσή του στην δικτατορία των Συνταγματαρχών, την αυτοεξορία του στην Γαλλία, την επάνοδό του μετά την Μεταπολίτευση και το ολόψυχο δόσιμο του στο θέατρο, μέχρι την τελευταία του πνοή.
Η Κωνσταντίνα Ζηροπούλου ξετυλίγει την ταραχώδη ζωή αυτού του ήρεμου θεατράνθρωπου, παραθέτοντας μαρτυρίες, ντοκουμέντα, κείμενα, επιστολές και δεκάδες φωτογραφίες. Και βέβαια, αυτό που διανθίζει κάθε κεφάλαιο είναι οι προσωπικές αφηγήσεις της γυναίκας του, συγγραφέως 'Αλκης Ζέη, με την οποία ενώθηκαν όχι μόνο με τα δεσμά του γάμου αλλά και με τον «αρραβώνα» για μια κοινωνία δίκαιη. Αυτός ο ρομαντικός αριστερός είχε την εξαιρετική τιμή να γίνει σεβαστός, θαυμαστός και αξιαγάπητος όχι μόνο από τον ιδεολογικό χώρο -όπου υπήρξε αιρετικός- αλλά και από το αντίπαλο στρατόπεδο με κορυφαία την αείμνηστη ηθοποιό 'Αννα Συνοδινού να δηλώνει: «Ο Σεβαστίκογλου δικαιούται τον τίτλο του αγνότερου ανθρώπου που γνωρίσαμε. Πολυπαιδεμένος, διανοούμενος, κομμουνιστής? στα σύννεφα!».
Η αφήγηση ξεκινάει από τις 12 Οκτωβρίου του 1913, όταν στην συνοικία του Μουχλίου, στο Φανάρι, γεννήθηκε ο Γεώργιος-Λέανδρος Σεβαστίκογλου, καταγόμενος από μεσοαστική οικογένεια Ελλήνων της Πόλης και τελειώνει με τις τελευταίες του μέρες τον Δεκέμβριο του 1990, τότε που, όπως γράφει η σύζυγός του, «δεν τον είδα ξανά να χαμογελάει». Το τελευταίο του χαμόγελο ήταν όταν οι ερασιτέχνες ηθοποιοί- μαθητές του στην Πανεπιστημιούπολη του Παρισιού εισέβαλαν ένα πρωί στο δωμάτιο του νοσοκομείου όπου νοσηλευόταν με πάρκινσον, υποχρεώνοντας τον να ανακαθίσει για να παρακολουθήσει την τελευταία πρόβα αυτοσχεδιασμού. 
Σε όποια σελίδα κι αν ανατρέξεις, θα σε συνεπάρουν οι στιγμές από την περιπετειώδη ζωή του σκηνοθέτη, θεατρικού συγγραφέα και ανανεωτή Σεβαστίκογλου. Ο σημερινός αναγνώστης θα εκπλαγεί διαβάζοντας ότι μετά την διαφυγή του ως μαχητή-οργανωτή του αντάρτικου θεάτρου από το βουνό στην Σοβιετική Τασκένδη (Ιούνιος του 1954) η αγαπημένη του συντρόφισσα 'Αλκη Ζέη κατάφερε μετά από πέντε χρόνια να φτάσει κοντά του κυνηγημένη κι εκείνη από το μετεμφυλιακό καθεστώς, βρίσκοντας καταφυγή στο Παρίσι.
Και ακόμη περισσότερο θα εκπλαγεί με τις αιματηρές συγκρούσεις του 1956 μεταξύ των πιστών του σταλινικού αρχηγού του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη και των φιλελεύθερων στελεχών, στους οποίους ανήκε ο νεαρός Σεβαστίκογλου. Ήταν η εποχή που οι ηττημένοι αντάρτες ζούσαν υπό στρατιωτικές συνθήκες σε συγκροτήματα-πολιτείες με τους Έλληνες -και όχι Σοβιετικούς- να απαιτούν πρωινό προσκλητήριο στις 6 η ώρα, όπως γινόταν επί αντάρτικου, ώστε να είναι σε ετοιμότητα να κατέβουν στην Ελλάδα για την τελική επανάσταση !
Ευτυχώς που με μεσολάβηση της 'Αννας Συνοδινού, η οποία ανήκε στον κεντροδεξιό χώρο, ο Σεβαστίκογλου επέστρεψε στην Ελλάδα στις 22 Μαρτίου του 1965. Νοίκιασαν με την γυναίκα του ένα διαμέρισμα στο Παγκράτι και φτωχοζούσαν. Η 'Αλκη Ζέη έκανε μεταφράσεις από τα ρώσικα και εκείνος είχε κάποιες αμοιβές από τις σκηνοθεσίες, αλλά για να ζουν αξιοπρεπώς είχαν και τη βοήθεια της μητέρας του. Από κει και πέρα , αρχίζουν οι μεγάλες επιτυχίες με θεατρικά έργα, σπουδαίους ηθοποιούς, ταλαντούχους μαθητές, βραβεία, διακρίσεις και αναγνώριση. Ένα από τα κορυφαία του έργα ήταν η «Αγγέλα», έργο που έγραψε στην Μόσχα το 1957, αναδεικνύοντας το προσωπικό δράμα μιας ελληνίδας υπηρέτριας σε αστικό σπίτι, στην ταράτσα του οποίου συναντιέται με τις άλλες «δούλες». Έργο που όταν παίχτηκε στην Ελλάδα συνάντησε διχασμένες κριτικές, με τους κριτικούς συντηρητικών εφημερίδων να τον ψέγουν γράφοντας ότι δεν ήταν αντιπροσωπευτική ηρωίδα της σύγχρονης τότε Ελλάδας των πολυκατοικιών.
Ένα βιβλίο ντοκιμαντέρ βιωμάτων και εργογραφίας για έναν από τους ξεχωριστούς πρωταγωνιστές του νεότερου θεατρικού μας κόσμου.

________________
http://www.amna.gr/articlep/128997/%C2%ABGiorgos-Sebastikoglou--agonistis-tou-theatrou-kai-tis-zois%C2%BB--ena-biblio-ntokimanter-biomaton