Τετάρτη 15 Αυγούστου 2018

Έφυγε η ηθοποιός Καίτη Παπανίκα

  Άντιο στην Καίτη Παπανίκα  


Σε ηλικία 75 ετών έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Καίτη Παπανίκα. Είχε πρωταγωνιστήσει σε πάνω από 50 ταινίες και έδινε σκληρή μάχη με τον καρκίνο τον τελευταίο καιρό.

Οι γονείς της ήταν από τις Αχαρνές (Μενίδι) Αττικής. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και αποφοίτησε με Άριστα. Διδάχτηκε την υποκριτική από σημαντικούς δασκάλους όπως την Κατίνα Παξινού, την Άννα Συνοδινού, τον Θάνο Κωτσόπουλο, τον Δημήτρη Μυράτ, τον Λυκούργο Καλλέργη, την Ελένη Χαλκούση και τον Αλέξη Σολωμό. Παράλληλα σπούδασε κλασσικό τραγούδι στο ωδείο Αθηνών. Μαθήτρια ακόμη πήρε μέρος σε φεστιβάλ απαγγελίας ποίησης στο Παρίσι, βραβεύτηκε και κηρύχθηκε επίτιμος δημότης.
Πρωτοεμφανίστηκε στη σκηνή το 1964 στο έργο »Υπόγειο Της Λέλας» του Β. Ιμπροχώρη στο Θέατρο Αττικόν. Στη συνέχεια συνεργάστηκε με θιάσους γνωστών πρωταγωνιστών και διακρίθηκε στην πρόζα και την επιθεώρηση. Στον κινηματογράφο ξεκίνησε το 1963 με την ταινία »Μας Κρύβουν Τον Ήλιο» και το 1968 ήταν σταθμός για την καριέρα της όπου και έγινε περισσότερο γνωστή όταν »έπαιξε» στην ταινία »Μια Ιταλίδα από την Κυψέλη».
Μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε περισσότερες απο 50 ταινίες, δράματα, κωμωδίες και περιπέτειες και έχει τιμηθεί με το κρατικό βραβείο Α’ Γυναικείου ρόλου το 1990 για την ερμηνεία της στην ταινία »Άντε Γειά» του Γ. Τσεμπερόπουλου ενώ έχει »παίξει» και σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές. Η ηθοποιός, η οποία ξεχωρίζει για το ήθος της, την καλοσύνη και τις προοδευτικές ιδέες της πήρε την απόφαση να προσφέρει τον μισθό της σε άπορες οικογένειες. 
Ο προβληματισμός για τα κοινά την οδήγησε στη θέση της δημοτικής συμβούλου στη Νέα Φιλαδέλφεια. Ως αντιπρόεδρος στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού, έριξε στο τραπέζι μια ρηξικέλευθη πρόταση συγκεκριμένα να δίνει το μισθό της από το δημοτικό συμβούλιο (600 Ευρώ) σε οικογένειες που έχουν πραγματική ανάγκη από χρήματα για να επιβιώσουν.
Υπήρξε σύζυγος του γνωστού ηθοποιού Θεόδωρου Κατσαδράμη. Η Καίτη Παπανίκα ήταν δασκάλα στη Σχολή Υποκριτικής του Αντώνη Ανδριόπουλου. Στις 08/02/2015 ανακηρύχθηκε ομόφωνα Επίτιμο Μέλος της Φιλότεχνης Λέσχης Αχαρνών (Μενιδίου).


___________

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2018

Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ


Μάριος Βερέττας

Η ΚΑΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΚΩΜΩΔΙΑΣ



Επειδή κάθε καλοκαίρι πλήθος ατάλαντων σκηνοθετών συναγωνίζονται ποιος θα κακοποιήσει περισσότερο τις κωμωδίες του Αριστοφάνη, ποιος θα τους πρωτοντύσει με κουστούμια και τζιν, ποιος θα διογκώσει ασύμμετρα τη χυδαιότητα, σαν να πρόκειται για επιθεώρηση και ποιος θα πρωτοκαταργήσει την ιερότητα των χορικών του μεγάλου Αθηναίου ποιητή, σκέφτηκα να σας πω δύο λογάκια για τον ίδιο τον Αριστοφάνη και τα έργα του.
Ο Αριστοφάνης, γιος του Φιλίππου, γεννήθηκε στον Δήμο Κυδαθηναίων, στη σημερινή Πλάκα, γύρω στο 445 πx και πέθανε στα μέσα της δεκαετίας του 380 π.Χ. Οι αρχαίοι σχολιαστές μιλούν για μια ενδεχόμενη καταγωγή του από τη Λίνδο της Ρόδου, και γι’ αυτό άλλωστε τον μήνυσε ο πολιτικός του αντίπαλος ο βυρσοδέψης ο Κλέωνας, ισχυριζόμενος πως ήταν ξένος και δεν είχε δικαίωμα να μιλάει για τα κοινά στην Αθήνα.
Ο Αριστοφάνης ξεκίνησε τη σύνθεση των κωμωδιών του από εφηβική ηλικία και παρουσίασε τα τέσσερα πρώτα έργα του με άλλο όνομα, εφόσον ένιωθε πολύ νέος για να διδάξει τον χορό. Έτσι ο έμπειρος Καλλίστρατος ανέλαβε να διδάξει για λογαριασμό του, τους οι Δαιταλείς το 427 π.Χ., τους Βαβυλώνιους, το 426, τους «Αχαρνείς», το 425 και τους «Ιππείς», το 424.
Ο Αριστοφάνης νυμφεύτηκε νωρίς κι απέκτησε τρεις γιους, τον Φίλιππο, τον Νικόστρατο και τον Αραρότα. Ο τελευταίος έγινε κι αυτός κωμικός ποιητής.
Ο Αριστοφάνης είχε μεγάλη μόρφωση. Γνώριζε άριστα τα έργα των προηγούμενων ποιητών. Ήταν πνευματώδης, ευφυολόγος, και με τόλμη καυτηρίαζε τους δημαγωγούς, τους σοφιστές αλλά και τον δήμο των Αθηναίων, που παρασυρόταν εύκολα σε περιπέτειες από τους δόλιους πολιτικάντηδες. 
Το αριστούργημα του Αριστοφάνη θεωρούνται οι «Όρνιθες», που παρουσιάστηκε το 414 στα Μεγάλα Διονύσια και βάζει τα πουλιά να κάνουν απεργία και κατάληψη στον αέρα, μέχρι που οι θεοί να αναγκαστούν να φέρουν ειρήνη και δικαιοσύνη στον κόσμο. 
Στις μέρες μας οι περισσότεροι σκηνοθέτες κακοποιούν με τρόπο εξοργιστικό τις κωμωδίες του Αριστοφάνη και επιδιώκουν με τις εμετικές σύγχρονες αμφιέσεις (κουστούμια, γραβάτες, γόβες), την ξενόφερτη εκκωφαντική μουσική, τα αηδιαστικά σκηνικά (μοτοσυκλέτες, αυτοκίνητα, τρακτέρ κ. ά.) και την άνευ θρησκευτικού αντίβαρου χυδαιολογία να καλύψουν το κενό της θεατρικής τους παιδείας, ώστε φθάνει στο σημείο να υποψιάζεται κανείς πως κάποια κέντρα φροντίζουν διαμέσου των ασυνείδητων σκηνοθετών να απομακρύνουν όσο το δυνατόν τους νεοέλληνες από τους χυμούς του αρχαίου ελληνικού πνεύματος και να τους κάνουν να σιχαθούν ό,τι ωραιότερο έχει γεννηθεί σ’ αυτό τον τόπο. 
Παρόλα αυτά, για τους ευσυνείδητους καλλιτέχνες δεν λείπουν τα λαμπρά υποδείγματα, που μπορούν εάν θέλουν να ακολουθήσουν. Διότι τελικά, ένα ταξίδι αποζητά η ψυχή του θεατή, μια υπέρβαση της αγωνίας του, έναν εξευτελισμό του φόβου του και μια ψυχαγωγία, με την υπέρτατη σημασία της λέξης, κι όλα αυτά όσο το δυνατόν πιο κοντά στον παραμυθένιο κόσμο της αξεπέραστης αριστοφανικής φαντασίας…

Σάββατο 21 Ιουλίου 2018

Μηνάς Χρηστίδης 1925 – 2015

ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ

Ο Μηνάς Χρηστίδης με τον Πέτρο Φυσσούν στην ταινία «Ο ζεστός μήνας Αύγουστος».


Ο Μηνάς Χρηστίδης γεννήθηκε στη Χαλκίδα το 1925 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης. Ηθοποιός, δημοσιογράφος, κριτικός θεάτρου και τηλεόρασης. Υπήρξε ο πρώτος δημοσιογράφος στην Ελλάδα, που καθιέρωσε στήλη τηλεοπτικής κριτικής.
Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1954, στο ρόλο του γιατρού Γκιμπς, στη «Μικρή μας πόλη» του Θόρντον Γουάιλντερ, ενώ το 1963, δυο χρόνια μετά τη συμμετοχή του στο θίασο Δημήτρη Χορν δούλεψε και ως σκηνοθέτης στους «Φτωχοδιάβολους» των Ασημάκη Γιαλαμά και Κώστα Πρετεντέρη.
Το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο έγινε το 1958 στο «Τελευταίο ψέμα» του Μιχάλη Κακογιάννη. Εμφανίστηκε ακόμα στις ταινίες: «Ένας Μεγάλος Έρωτας» (1964), «Όχι,.. κύριε Τζόνσον» (1965), «Ο ζεστός Μήνας Αύγουστος» (1966), «Χαμένη Ευτυχία» (1966), «Εκείνοι που ξέρουν ν' αγαπούν» (1968), «Θέμα συνειδήσεως» (1973), «Ανατομία μιας ληστείας» (1973), «Ο Επισκέπτης» (1973), «Ο Αποστάτης» (1974), «Επαγγελματίες Ρεμάλια» (1976), «Σατανικές Ερωμένες» (1974), ενώ η τελευταία του εμφάνιση στον κινηματογράφο ήταν το 1980 στην ταινία «Ελευθέριος Βενιζέλος» του Παντελή Βούλγαρη.
Χαρακτηριστικές ήταν και οι συμμετοχές του σε σειρές της τηλεόρασης, όπως «Κεκλεισμένων των θυρών» (1972, ΕΙΡΤ), «Μαρίνα Αυγέρη» (ΕΙΡΤ, 1973), «Οι δίκαιοι» (ΥΕΝΕΔ, 1974) και «Ένας Πυγμαλίων» (ΥΕΝΕΔ,1975).
Τα χρόνια της δικτατορίας βρέθηκε στο Παρίσι, όπου μαζί με τη μετέπειτα σύζυγό του, ηθοποιό και συγγραφέα Ντόρα Γιαννακοπούλου και τον θεατρικό συγγραφέα Γεράσιμο Σταύρου οργάνωσαν μεγάλη περιοδεία ενάντια στη χούντα, στις χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Για τέσσερα χρόνια έζησε στην Ολλανδία και όταν επανήλθε στην Ελλάδα, για ένα μικρό διάστημα εργάστηκε ως ηθοποιός.
Το 1975 δημιούργησε, για πρώτη φορά στη χώρα μας, στήλη τηλεοπτικής κριτικής στην εφημερίδα «Καθημερινή» και από τότε αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία, συνεργαζόμενος με εφημερίδες και περιοδικά. Το 1976 παρουσίασε για λίγα επεισόδια την ενημερωτική εκπομπή «Ένας γιατρός μεταξύ μας» από το ΕΙΡΤ, αλλά αντικαταστάθηκε σύντομα επειδή ως κριτικός ασκούσε αυστηρή κριτική στα τηλεοπτικά ήθη της εποχής. Η στήλη του «Γροθιά στο στομάχι» στην εφημερίδα «Έθνος», τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο γνωστούς κριτικούς θεάτρου.
Ο Μηνάς Χρηστίδης πέθανε στις 22 Ιουλίου 2015, σε ηλικία 90 ετών. Από τον γάμο του με την Ντόρα Γιαννακοπούλου απέκτησε ένα γιο, τον συγγραφέα Λένο Χρηστίδη.

__________

Κυριακή 1 Ιουλίου 2018

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΒΟΥΛΑΡΗΣ (Ζάκυνθος, 1842 - Αθήνα, 1928) [Από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς και θιασάρχες, πρωτοπόρους του Αθηναϊκού θεάτρου, του 19ου αι.

Dionisis Vitsos
ΖΑΚΥΝΘΟΣ
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΤΑΒΟΥΛΑΡΗΣ 
(Ζάκυνθος, 1842 - Αθήνα, 1928) 

[Από τους μεγαλύτερους Έλληνες ηθοποιούς και θιασάρχες, πρωτοπόρους του Αθηναϊκού θεάτρου, του 19ου αι.
Ξεχασμένος σήμερα]
Ημερολόγιον Σκόκου, Τόμ. 10, (1895)







Τρίτη 26 Ιουνίου 2018

"Ζιάκ - Η έκλειψη" του Γιάννη Χατζηγεωργίου, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Anubis

 BIBΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ 

παρουσίαση, Ποσειδώνας Αϊβαλής


Ζιάκ, Η έκλειψη 
του Γιάννη Χατζηγεωργίου,
εικονογράφηση: Νεφέλη Κατερινάκη
Σελίδες 160, 
Αθήνα 2018, εκδόσεις Anubis

 Ζ ιάκ είναι το όνομά μου και στη γλώσσα των Φυλάκων σημαίνει έκλειψη του ήλιου. Ναι, είμαι ένας Φύλακας των Ψυχών, και αυτό που θα σας εκμυστηρευτώ είναι ότι ερωτεύτηκα έναν άνθρωπο – ήμουν, είμαι και θα είμαι για πάντα ερωτευμένη με τον Ουίλιαμ.
Το αιώνιο δίλημμα ανάμεσα στο καθήκον και την επιθυμία μέσα από τα μάτια μιας Φύλακα που επιλέγει να παραβεί τους κανόνες και να ζήσει τον απαγορευμένο έρωτα για έναν άνθρωπο. Μια διαφορετική θεωρία για την κοσμογονία σε μια μαγική ιστορία φαντασίας… ή ίσως όχι και τόσο. 
~~~

......για τον συγγραφέα   

Ο Γιάννης Χατζηγεωργίου γεννήθηκε στις 21/12/1990 στην Αθήνα και μεγάλωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια. Δεκατριών χρονών ξεκίνησε ερασιτεχνικά τη συγγραφή θεατρικών κειμένων, ποιημάτων και παραδοσιακών παραμυθιών από τη Μικρά Ασία. Ταλαντούχος ηθοποιός, μουσικοσυνθέτης και τραγουδιστής, ο πολυτάλαντος 27χρονος είναι περισσότερο γνωστός στο ευρύ κοινό ως πρωταγωνιστής των σίριαλ «Ταμάμ» και «Παρθένα Ζωή», τραγουδιστής της Panik Records και νικητής του «YFSF – Your Face Sounds Familiar». Το «Ζιάκ, η έκλειψη» είναι το πρώτο του βιβλίο.
~~~


   Σημείωμα του συγγραφέα   

Όλα ξεκίνησαν από ένα όνειρο...
Μια σκοτεινή βραδιά του Δεκεμβρίου, παρουσιάστηκε μια ύπαρξη στο όνειρό μου. Το δέρμα της ήταν κρινόλευκο, τα μάτια της κρύβανε μέσα τους πιο βαθείς ωκεανούς και τα μαλλιά της ήταν η νύχτα, ενώ ένα βαθύ κυανό πέπλο τη σκέπαζε και απλωνόταν γύρω της. «Πώς σε λένε;» τη ρώτησα κι εκείνη μου απάντησε: «Το όνομά μου είναι Ζιάκ.» Με φίλησε και μετά εξαφανίστηκε για πάντα.
Χρόνο με το χρόνο άρχισα να σχηματίζω την ιστορία της και να δίνω σάρκα και οστά στον κόσμο της.
Ένα καλοκαίρι, μαζεύοντας τις σκέψεις μου επάνω σε χαρτιά αφιερωμένα αρχικά σε εκείνη και έπειτα σε όλους όσοι κουβαλάνε το φορτίο του ανεκπλήρωτου έρωτα, έφτασα στην τελική μορφή της ιστορίας.
Την ημέρα που έγραφα τις τελευταίες γραμμές του βιβλίου, η αδελφή μου η Μαίρη μού έδειξε στις ειδήσεις ότι εκείνη την ώρα γινόταν η μεγάλη έκλειψη ηλίου στην Αμερική.
Δεν κατάφερα να αποκρυπτογραφήσω ποτέ τα μυστήρια που περιβάλλουν αυτό το έργο.
Με αυτό το βιβλίο εύχομαι να σας προβληματίσω δίνοντάς σας μια εικόνα από το δαιδαλώδη κόσμο που βρίσκεται μέσα στην καρδιά μου.
Σας καλωσορίζω στο πιο φωτεινό σκοτάδι του μυαλού μου.
Ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα ερωτευμένος…

Γιάννης Χατζηγεωργίου

Σάββατο 16 Ιουνίου 2018

Η ΝΙΤΣΑ ΤΣΑΓΑΝΕΑ - Ο ΛΕΟΝ ΤΡΟΤΣΚΥ «…και το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα»


Dionisis Vitsos
ΑΘΗΝΑ


Η ΝΙΤΣΑ ΤΣΑΓΑΝΕΑ & Ο ΛΕΟΝ ΤΡΟΤΣΚΥ


«…Ήμουν με τον θίασο της Κοτοπούλη-Κυβέλη για θέατρο και ταινίες με τους Έλληνες της Πόλης.
Ο Γιώργος ήρθε ένα βράδυ και παρακάλεσε την Κοτοπούλη να με πάρει και να πάμε κρυφά να συναντήσουμε τον Τρότσκι.
Μας έδωσε την άδεια, και μας πήρε ένας από τους γραμματείς του Τρότσκι να μας βάλει κρυφά στο σπίτι του Τρότσκι, γιατί ήταν αυστηρά επιτηρούμενο.
…Μπήκαμε κρυφά και μας αγκάλιασαν με αγάπη η Ναταλία Σέντοβα-Τρότσκι και ο ίδιος.
Είχαμε ατέλειωτες ώρες συζητήσεων .
Διψούσαν να μάθουν για το εργατικό κίνημα στην Ελλάδα».
~~~~~
«[Ο Τρότσι ήταν ] Απίθανος, πάντα γελαστός, κεφάτος, γεμάτος χιούμορ, με άκρατο ενθουσιασμό και σιγουριά».
~~~~~
«…Τι να πω για τον Γιώργο Βιτσώρη;
Εύχομαι όλοι να μοιάσουν στο ήθος του, την τιμιότητα και την ατέλειωτη αγάπη και ενθουσιασμό για την ιδεολογία του.
Θυσίασε τα πάντα και με θάρρος και αφοσίωση για τον Τροτσκισμό.
Μαζί πηγαίναμε μοιρασμένοι σε τομείς να προπαγανδίσουμε τις κομμουνιστικές ιδέες της ισότητας, σε εκδρομές, σε απεργίες, σε εργάτες, φοιτητές, εργάτριες, νοικοκυρές, επιστήμονες, ηθοποιούς , κ.τλ.
Δουλεύαμε και στην Αθήνα και στον Πειραιά με διαφορετικά ονόματα.
Γράφαμε στην Εβδομαδιαία εφημερίδα, Η ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ».
~~~~~
«…Στη Γαλλία ο Γιώργος εγκαταστάθηκε οριστικά το 1936, όταν εξορίστηκε από την δικτατορία του Μεταξά και χώρισε ο δρόμος μας…»
~~~~~
«…Μόλις μερικούς μήνες μετά την επιστροφή μας από τον Βόσπορο, χτυπάει ένα πρωί η πόρτα μας (μέναμε με τον Γιώργο στην οδό Ιακωβάτων-πάροδος Πατησίων) και παρουσιάστηκαν ένας άντρας περίπου 40 χρόνων και ένα αγόρι γύρω στα 8-με 10.
Μου είπε ότι ο μικρός είναι εγγονός του Τρότσκι και ο ίδιος ο παιδαγωγός του και ότι έπρεπε να μας φυγαδεύσουν για το Παρίσι γιατί κινδύνευε από τους εχθρούς.
Έφυγαν, αλλά είμαι σίγουρη ότι ο άντρας ήταν ο γιος του Τρότσκι, που τον δολοφόνησαν λίγα χρόνια αργότερα οι σταλινικοί στο Παρίσι».
~~~~~
[«…Στις 14 Οχτώβρη το 1932 εγκαταλείψαμε την Ισταμπούλ για ένα σύντομο ταξίδι στην Κοπεγχάγη, για μια διάλεξη στο πανεπιστήμιο. Μας συνόδευαν μερικοί σύντροφοι. Όταν το καράβι έφτασε στο λιμάνι του Πειραιά, ο Λεόν Νταβίντοβιτς –Τρότσκι έγινε αντικείμενο αναπάντεχων ζητωκραυγών και εκδηλώσεων. Πάνω από 100 σύντροφοι και συντρόφισσες, με λουλούδια, όρμησαν στο πλοίο αλλά τους χτύπησαν οι αστυνομικοί, απαγορεύοντας στον Τρότσκι να φανεί ακόμα και στο κατάστρωμα!»
~~~~~
«…Από την πρώτη μέρα δέχτηκα την βαναυσότητα της αστυνομίας, οι οποίοι με ρόπαλα, μας έσπαγαν τα κεφάλια, αλλά και όλα τα έπιπλα και με πυροβολισμούς εκκένωσαν το κτίριο στην οδό Πειραιώς την πρώτη μέρα της επίσημης εμφάνισης μου το 1921-22.
Από τότε δρούσαμε παντού, πότε με τα ονόματα μας και πότε με ψευδώνυμα.
Μιλούσαμε σε απεργίες, στα συλλαλητήρια των εργατών, στις απεργίες, των φοιτητών, στα πανεπιστήμια. Ήμαστε πάντα κοντά σε όλους, πάντα μαζί τους».
~~~~~
«…Εγώ στην Αθήνα, καθοδηγούσα την περιοχή από Ομόνοια μέχρι τον Ευαγγελισμό.
Καθόμαστε στα παγκάκια έξω από τον Ευαγγελισμό και συζητούσαμε με φοιτήτριες, νοσοκόμες, νοικοκυρές, εργάτριες.
Επίσης δρούσα και στην Δραπετσώνα στον Πειραιά, μάθαινα γράμματα σε πολλές αγράμματες εργάτριες, καπνεργάτριες, φουρνάρισσες κ.τλ και μετά κάναμε τις συζητήσεις μας για ισότητα και κομμουνισμό.
Έδινα παραστάσεις, έκανα ότι μπορούσα για το κίνημά μας.
Αλλά είχα περίσσια λατρεία για το θέατρο και έτσι δεν δόθηκα στο κίνημα μέχρι το τέλος της ζωής μου, όπως ο Γιώργος Βιτσώρης.
Είμαι πια πολύ μεγάλη και ζητάω συγνώμη που δεν μπορώ να θυμηθώ περισσότερα και σπουδαιότερα για την δράση μας. Και πόσα δεν έχω να θυμηθώ;»

ΝΙΤΣΑ ΤΣΑΓΑΝΕΑ (1902- 2002), Συνέντευξή της το 1979.
~~~~~


[ΕΛΕΝΗ ΛΑΣΚΑΡΗ, μετέπειτα σύζυγος Βιτσώρη και μετέπειτα σύζυγος Τσαγανένα γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στη Σχολή Ωδείου Λότνερ (Ελληνικό Ωδείο). Στο θέατρο ξεκίνησε το 1924 με τον Θίασο Νέων μαζί με τον Γ. Βιτσώρη. Την ίδια χρονιά γεννήθηκε η κόρη τους Λιάνα (μετέπειτα σύζυγος του κομφερασιέ Γιώργου Οικονομίδη). Πρώτη της εμφάνιση στον κινηματογράφο το 1933 στην ταινία «Ο κακός δρόμος». Αρχές της δεκαετίας του 30 χώρισε από τον Βιτσώρη και παντρεύτηκε τον ηθοποιό Χρήστο Τσαγανέα.

Τόσο ο Γιώργος Βιτσώρης, όσο και ο Χρήστος Τσαγανέας σπούδαζαν ιατρική και την εγκατέλειψαν για να γίνουν ηθοποιοί και να παντρεφτούν τη Νίτσα Τσαγανέα.]
~~~~~
ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΤΣΩΡΗΣ (1899-1954) Διανοούμενος και καλλιτέχνης με καλλιτεχνική, αλλά και επαναστατική δράση στην Ελλάδα και στη Γαλλία. Γόνος πλούσιων οικογενειών εργοστασιαρχών και από τη μητέρα και από τον πατέρα του. Κήρυκας του Τροτσκισμού ήλθε σε αλλεπάλληλες συγκρούσεις για ιδεολογικά θέματα με την ελληνική Αριστερά. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε, ενώ παράλληλα ο Ριζοσπάστης συστηματικά τον αποκαλούσε "ο αχρείος χαφιές Βιτσώρης". Αδελφός του κορυφαίου ζωγράφου Δημήτρη Βιτσώρη, συμπρωταγωνίστησε μαζί με μεγάλους ηθοποιούς όπως η Κοτοπούλη και ο Μινωτής στην Ελλάδα και η Σιμόν Σινιορέ και ο Πρεβέρ στη Γαλλία αργότερα.
Μαζί με τη σύζυγό του Νίτσα Τσαγανέα οργάνωσαν την επίσκεψη του Τρότσκυ στην Ελλάδα. Θάφτηκε στη Γαλλία δίπλα από τον τάφο του δολοφονημένου γιου του Τρότσκυ.]

Τρίτη 12 Ιουνίου 2018

Κωνσταντίνος «Ντίνος» Ηλιόπουλος, σπουδαίος έλληνας ηθοποιός, που διέπρεψε στην κωμωδία. Διακρίθηκε τόσο στο σανίδι, όσο και στη μεγάλη οθόνη

  Βιογραφία   
 - 1915 – 2001 -


Σπουδαίος έλληνας ηθοποιός, που διέπρεψε στην κωμωδία. Διακρίθηκε τόσο στο σανίδι, όσο και στη μεγάλη οθόνη.
Ο Κωνσταντίνος «Ντίνος» Ηλιόπουλος γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου στις 12 Ιουνίου 1915. Ο Πελοποννήσιος στην καταγωγή πατέρας του ήταν μεγαλέμπορος και η μητέρα του καταγόταν από την Υεμένη. Μετά το οικονομικό κραχ του 1929, η πολυάριθμη οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Mασσαλία, όπου ο Nτίνος τελείωσε το γυμνάσιο, με πρώτη γλώσσα τα γαλλικά. Στην Αθήνα έφτασε έξι χρόνια αργότερα και ακολούθησε εμπορικές σπουδές. Υπηρέτησε τη θητεία του στο στρατό, όμως η απόλυσή του απ' αυτόν συνέπεσε με την έναρξη του πολέμου του 1940 κι έτσι ξαναντύθηκε στο χακί και υπηρέτησε ως ασυρματιστής.
To 1939 έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του τότε Βασιλικού Θεάτρου, αλλά απορρίφθηκε. Το πείσμα και η επιμονή του να γίνει ηθοποιός τον οδήγησε στη σχολή του Γιαννούλη Σαραντίδη. Αποφοίτησε με άριστα και μπήκε στο χώρο του θεάτρου το 1944, κατά τη διάρκεια της Κατοχής, με το θίασο της Κατερίνας στο έργο του Λέο Λεντς «Κυρία, σας αγαπώ». Έκτοτε, συμμετείχε στους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Μαίρης Αρώνη, του Δημήτρη Χορν και πολλών άλλων.
Το 1954 συγκρότησε θίασο με το Μίμη Φωτόπουλο, με τον οποίο αποτέλεσαν ανεπανάληπτο κωμικό δίδυμο. Τρία χρόνια αργότερα και μέχρι το 1969 δημιούργησε δικό του θίασο, ανεβάζοντας έργα όπως: «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος», «Η κυρία του κυρίου», «Το έξυπνο πουλί», «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης», «Εξοχικόν κέντρον ο Έρως» κ.ά. Συχνά σκηνοθετούσε ο ίδιος τις παραστάσεις τού θιάσου του και διασκεύαζε ξένες φάρσες και κωμωδίες, προσαρμόζοντάς τις στα ελληνικά ήθη. Έγραψε και μερικές πρωτότυπες δικές του κωμωδίες, αλλά δεν είχαν μεγάλη ανταπόκριση («Ο άνθρωπος με το τρομπόνι»).
Τα επόμενα χρόνια στράφηκε στην επιθεώρηση, πρωταγωνίστησε σε μιούζικαλ («Καμπαρέ», «Γλυκιά Ίρμα»), περιόδευσε στις ΗΠΑ και στον Καναδά. Το 1977 ερμήνευσε τον «Αμφιτρύωνα» του Πλαύτου στο Εθνικό Θέατρο, ενώ το 1978 εμφανίστηκε στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο με τις «Θεσμοφοριάζουσες» του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολωμού. Για την προσφορά του στο θέατρο τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος είχε λατρεία και για την έβδομη τέχνη. Ο κινηματογράφος είχε μπει στη ζωή του από το 1948, όταν έκανε το ντεμπούτο του στη μεγάλη οθόνη με την κωμωδία «Εκατό χιλιάδες λίρες» του Αλέκου Λειβαδίτη σε σενάριο του Νίκου Τσιφόρου. Ακολούθησαν περισσότερες από 90 ταινίες, πολλές από τις οποίες ανήκουν στη λεγόμενη «χρυσή εποχή του ελληνικού κινηματογράφου» κι έμειναν κλασικές στο είδος τους: «Θανασάκης ο πολιτευόμενος» (1954), «Κακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες» (1960), «Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος» (1960), «Μερικοί το προτιμούν κρύο» (1963), «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης» (1963), «Το Δόλωμα» (1964), «Η Κοροϊδάρα» (1967), «Ο Στρατής παραστράτησε» (1969).
Ο ρόλος, όμως, που σημάδεψε την καριέρα του, ήταν εκείνος του Θωμά, του υπαλληλάκου που εκλαμβάνεται ως αρχηγός του υποκόσμου, στο αριστούργημα του Νίκου Κούνδουρου «Ο Δράκος» σε σενάριο του Ιάκωβου Καμπανέλλη (1956). Το 1986 συμμετέχει στην ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Μελισσοκόμος» στο ρόλο του φίλου του Σπύρου, του βασικού πρωταγωνιστή της ταινίας που ερμήνευσε ο Μαρτσέλο Μαστρογιάνι.
Στο ενεργητικό του περιλαμβάνονται, ακόμα, τρεις δίσκοι - ο ένας με σατιρικά του Γεώργιου Σουρή, δύο βιβλία με ευθυμογραφήματα, μία ποιητική συλλογή και φυσικά η αυτοβιογραφία του με τίτλο «Ένας Hλιόπουλος ονόματι Nτίνος», που εκδόθηκε το 1999 από την «Άγκυρα».
Στην προσωπική του ζωή, από το 1963 ήταν νυμφευμένος με την Χίλντεργκαρντ Βίντσερ, με την οποία απέκτησε δύο κόρες, τη Χίλντα και την Εβίτα.
Ο Ντίνος Ηλιόπουλος πέθανε στην Αθήνα στις 4 Ιουνίου 2001, σε ηλικία 85 ετών.
Σύμφωνα με τον θεατρικό κριτικό Κώστα Γεωργουσόπουλο, ο Ντίνος Ηλιόπουλος αποτελεί μοναδικό φαινόμενο στο ελληνικό θέατρο. «Καλλιέργησε ένα φανταιζίστικο ύφος, γεμάτο φαντασία, ποιητική αίσθηση, ονειροπόληση και παιδική αφέλεια. Κάτοχος μιας χορευτικής τεχνικής και διαθέτοντας την ικανότητα του αυτοσχεδιασμού χωρίς να φτηναίνει το στυλ, ο Ηλιόπουλος δεν έχει προγόνους ούτε μιμητές. Δημιούργησε κωμικούς χαρακτήρες με φινέτσα, αγαθό χιούμορ και εύθραυστη επιφάνεια. Ήταν ένας κλόουν, ένας πιερότος, γεμάτος καλές προθέσεις, που συνεχώς έσπαζε τα μούτρα του επάνω στη σκληρή πραγματικότητα. Μέσα από τη συνεχώς έκπληκτη μάσκα του διέκρινες μια δακρυσμένη ωριμότητα και μια φιλοσοφημένη αποδοχή τού μοιραίου».


Κεφάλαια Βιογραφίας

ΠΟΛΥΜΕΣΑ